Ustawa Gayssot, czyli ustawa nr 98-69 z dnia 6 lutego 1998 r., wzmocniła artykuł L.132-8 francuskiego Kodeksu handlowego. Przepis ten ustanawia prostą i chroniącą przewoźnika drogowego zasadę. List przewozowy, w tym międzynarodowy list przewozowy przewidziany w konwencji CMR, stanowi umowę pomiędzy czterema stronami: nadawcą, przewoźnikiem, odbiorcą oraz spedytorem.

Z umowy tej wynika solidarna gwarancja zapłaty. Nadawca i odbiorca towaru są ustanowieni gwarantami zapłaty wynagrodzenia za przewóz. Wszelkie odmienne postanowienia umowne uważa się za niezastrzeżone, ponieważ gwarancja ta ma charakter bezwzględnie obowiązujący.

Konsekwencja praktyczna jest decydująca dla niezapłaconego przewoźnika. Zachowuje on prawo do żądania zapłaty od francuskiego nadawcy lub odbiorcy, nawet jeśli uregulowali oni już należności wobec niewypłacalnego pośrednika. To tak zwana zasada podwójnej zapłaty: ryzyko niewypłacalności pośrednika obciąża gwarantów, a nie przewoźnika.

Gwarancja ta ma zastosowanie również do międzynarodowych operacji transportowych, o ile do umowy stosuje się prawo francuskie, w szczególności zgodnie z regułami rozporządzenia europejskiego Rzym I, gdy dostawa następuje we Francji. 

Terminy na podjęcie działań są krótkie. Kluczowe jest szybkie wszczęcie procedury, ponieważ przedawnienie roszczenia o zapłatę wynikającego z przewozu międzynarodowego może być krótkie. Termin przedawnienia wynosi jeden rok od dnia dostawy (artykuł L. 133-6 Kodeksu handlowego oraz artykuł 32 konwencji CMR). W sprawach międzynarodowych konwencja CMR ma pierwszeństwo przed artykułem L. 133-6 w zakresie przedawnienia.

Tekst źródłowy jest dostępny na oficjalnej stronie Légifrance, w artykule L.132-8 Kodeksu handlowego.